۱. داشتم با خودم فکر میکردم که بعضی از کسانی که توی جنگ ۱۲ روزه برای خونهایی که زمین رو رنگ کرد، بمبهایی که روی سرمون آوار شد و بدنهایی که تکهتکه شد، اونقدرها هم رگ غیرتشون باد نکرده بود، حالا چطور شده که یهو شدن کاسهٔ داغتر از آش و برای داشتنِ «وطنِ آزاد!!!» خودشون رو دارن به در و دیوار میکوبن؟!! واقعاً اون روزها کجا بودن و چیکار میکردن و روزشون چطور شب میشد و ذکر دعاشون چی و برای کی بود؟! عجیبه واقعاً... خب وطن که همون وطنه، تو چرا واکنشهات رنگ به رنگه؟!
۲. یا مثلاً طرف تحلیل میکرد که این جنگ ۱۲ روزه هم «کار خودشون بوده!!!» تا تهش نظام پیروز بشه و فلان و بهمان! آخه فکر هم خوب چیزیه عزیزِ من! خود ترامپ و نتانیاهوی ملعون جنگ رو گردن گرفتن، خودشون رسماً از این بهآتشکشیدنها و اغتشاشات حمایت کردن پس سودشون توی آشوبهاست، بعد طرفو ولش کنی میخواد بگه: «من که میدونم همین گردنگیری و حمایت آمریکا و اسرائیل هم کار خودشونه!» همینقدر مضحک!
۳. به اینم فکر کردم که توی جر و بحثهایی که توی کامنتها شکل میگیره، یک عده هم فقط بلدن بیتربیتی کنن و با فحاشی به اصطلاح طرفو بشونن سرِ جاش! اما بهنظر من اگر کسی دلیل و تحلیل درست توی آستین داشته باشه دیگه نیازی به تیکه و طعنه و کنایه و فحش نداره؛ با ادب و احترام تحلیل خودش رو میاره دیگه، نه؟! بالاخره یا راضی میشه یا طرفو راضی میکنه یا هیچکدوم! من معتقدم اونی که با طعنه کامنت میذاره یا اونی که با کنایه کامنتها رو جواب میده هیچ حرفی برای گفتن نداره که متوسل به طعنه و کنایه و فحش شده! مهم هم نیست کدوم وری باشه، این وری یا اون وری!
۴. این پست هم بهنظرم خیلی خوب بود و این پست... استفاده بردم. من که خودم بلد نیستم پستهای تحلیلیِ درست و درمون راجع به مسائل روز بنویسم ممنون از همهٔ کسانی که با مدرک و مستدل مینویسن و ما رو بهرهمند میکنند و حتی توی کامنتها هم با وجود بیاحترامیها صبوری میکنند.
- دوشنبه ۲۳ دی ۰۴ , ۱۷:۲۶
- |
